เรื่องย่อ Getsuyoubi no Tawawa วันจันทร์อันเด้งดึ๋ง

Okazaki Tomoya พบกับเด็กหญิงตัวเล็กๆที่เขาทำผิดพลาดหลายคราวในการพากเพียรพูดกับคุณ ในที่สุดหญิงสาวก็พูดและก็ถามคำถามว่าคุณจะแสดงอะไรให้เขามองได้ไหม โทโมยะเห็นด้วยและก็ถูกพาไปที่ลานที่มีรั้วรอบขอบติด

เด็กสาวเดินไปที่ประตู และก็เมื่อคุณคว้าสลัก หันหลังแล้วก็ยิ้มให้โทโมยะและก็ส่ายหัวอย่างไม่เห็นด้วย เมื่อนั่งยองๆอยู่หน้าประตู เธอเริ่มผิวปากเพลงที่ไม่คุ้นเคย ซึ่งทำให้ผีเสื้อโผล่ออกมาจากต้นไม้แล้วก็เต็มลาน เมื่อหันกลับมาทางโทโมยะ เธอยื่นมือขอความช่วยเหลือขอให้เขาถอดออก

โทโมยะเดินไปด้านหน้ารวมทั้งโอบแขนคุณไว้ก่อนจะบีบมันให้แน่น ขณะที่พวกเขากำลังเดินออกจากสนาม เธอมองขึ้นไปที่ Tomoya และถามคำถามว่าเขาจะอาศัยอยู่ตรงนั้นกับคุณเพื่อที่พวกเขาจะได้เล่นด้วยกันทุกวันจนกว่าพวกเขาจะตายหรือไม่?

โทกะเป็นสาวออฟฟิศสถานที่ทำงานหนักและก็ต้องการทำให้งานของเธอง่ายมากยิ่งขึ้นด้วยการทำงานลดลง วันหนึ่งนายจ้างของคุณขอให้เธอทำโครงงานสำหรับบริษัทใหม่ โทวกะเริ่มทำโปรเจ็กต์ใหม่และก็พบว่าตัวเองมีเวลามากเกินสำหรับงานของตนเอง วันรุ่งขึ้น โทกะตื่นสายรวมทั้งรู้ตัวว่าเธอตื่นสายวันแล้ววันเล่า เธอถามตนเองว่าฉันยุ่งมากหรือเปล่า

Kitase ผู้ช่วยของ Touka เป็นคนคร้าน แต่ว่าก็เป็นคนทำงานที่ดีเช่นกัน คิตาเสะเป็นคนที่ดูแลงานวิจัยวรรณกรรมทั้งสิ้นที่โทวกะอยากสำหรับชั้นเรียนของคุณ ซึ่งมีความจำเป็นเยอะขึ้นเรื่อยๆเมื่อโทวกะอยู่กับที่

อยู่มาวันหนึ่ง ระหว่างที่โทวกะกำลังเดินไปตามทางเดินในโรงเรียนเพียรพยายามรีบให้เร็วที่สุดเพราะเหตุว่ามาสาย คุณมองเห็นคิตาเสะนั่งอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่ที่โต๊ะแทนที่จะดำเนินการ แม้ว่าจะขัดใจ

เรื่องราวเริ่มต้นด้วยเด็กสาววัยรุ่น Kotoko ที่กลัวการอยู่ตามลำพังมาก คุณพึ่งพาพี่ชายของเธอสำหรับการดูแลเธอและไม่มีเพื่อนพ้องที่โรงเรียน อยู่มาวันหนึ่งเธอรู้ว่าพี่ชายของคุณจะไม่ไปสถานที่เรียนสักสองสามวันเพราะเหตุว่าลักษณะการป่วย โคโตโกะตกลงใจเข้าพบสาวดังในโรงเรียนเพื่อขอเป็นเพื่อนกับพวกเธอ แม้กระนั้น พวกเขาผลักเธอออกไปรวมทั้งหยอกล้อคุณ วัวโตโกะกลับไปอยู่ที่บ้านเพียงแค่พบว่าไม่มีพี่ชายของเธอและก็เธอไม่มีผู้ใดดูแลเธอ

Kotoko พยายามหาอะไรทำสนุกสนานๆทำแล้วก็เดินเที่ยวในป่าด้วยตัวเอง แต่คุณรู้สึกกลัวและก็มีเหตุการณ์ย้อนหลังเกี่ยวกับในเวลาที่มีคนพากเพียรโจมตีคุณในป่าพวกนั้นในเวลาที่เธอยังเด็ก เธอมานะอย่างมากที่จะลืมความทรงจำพวกนั้นรวมถึงความเป็นจริงที่ว่าเธออยู่เพียงลำพัง แต่ว่าเมื่อกลางวันแปลงเป็นช่วงกลางคืน คุณไม่สามารถที่จะโหยกเหยกความรู้สึกกลัวรวมทั้งเหงาหงอยของเธอได้

เมื่อกลับถึงที่บ้าน